Vandaag (24 april) waren er vier gelukkigen (Cees, Riet, Julia en ikzelf (Ine)) die met Harrie meemochten om de Utrechtse Heuvelrug verder te verkennen op deze zonovergoten dag.
Om 10.00 was het verzamelen bij het ons al bekende Beauforthuis te Austerlitz. Ondanks de vele wegomleidingen waren we allen op tijd.
De tocht zou nagenoeg 12 km zijn en was precies in tweeën gesplitst. Na de eerste 6 km zou de koffie, uiteraard met lekkers, op ons wachten.
Zoals we inmiddels van Harrie gewend zijn had hij een prachtige wandeling uitgezet en had hij dit tot in de puntjes voorbereid. Hij had de tocht zelfs minstens vier keer voorgelopen en de afslagen waren herkenbaar gemaakt met rode draadjes en zakdoeken of met pijlen op het zandpad.
Het landschap was zeer gevarieerd: elke keer verbaas ik mij over de hoeveelheid natuur en geschiedenis die ons toch niet al te grote land te bieden heeft. We zagen de plek waar de 3 huisjes stonden die als toevluchtsoord dienden voor de familie Löwenstein in WO II. Helaas zijn ze toch nog opgepakt en vonden zij in 1944 de dood in Auschwitz.
We liepen langs het clubhuis van de padvinders, die zich net enorm amuseerden op het sportveld.
We zagen de 200 jaar oude Kozakkenput, waar de soldaten van Napoleon ooit bivakkeerden.
Bijzondere wallen betoverden ons.
De kuil van Stoop herinnerde ons aan de wetenschappers die 136 m diep hadden gegraven om aardkorsten te bestuderen.
Harrie hield een flink tempo aan, zodat we al om 11.30 met zweetpareltjes op ons voorhoofd in het Beauforthuis aan de cappuccino zaten. De keuze aan taart deed onze hoofden nog meer duizelen en uiteindelijk hadden we ieder een ander stuk taart. De appeltaart – met of zonder slagroom – was behoorlijk favoriet, maar ook walnoten dadeltaart en notentaart met honing waren bijzonder in trek.
Voldaan begonnen we aan deel twee van ons avontuur. Door de warmte kwamen de heerlijke geuren van de naaldbomen nog meer vrij.
Harrie was zo goed om ons attent te maken op de plek waar we over een aantal maanden volop bosbessen kunnen plukken, altijd handig in deze onzekere tijden.
Ook dit gedeelte van de tocht was erg mooi en wat jammer dat het allemaal zo snel voorbij was. Voordat we het wisten stonden we weer bij onze auto’s, net op tijd om de padvinders in hun enorme bussen enthousiast vaarwel te wuiven of waren zij het die ons van achter hun verduisterde ramen goedendag zwaaiden?!
Al met al was het een fantastische dag en zijn wij Harrie enorm dankbaar dat hij zich zoveel moeite getroost heeft om ons met deze natuurpracht te verblijden.
Wij verheugen ons nu alweer op de plekken waar Harrie ons de volgende keer gaat brengen, maar eerst gaan we nog even nagenieten :-)))).